Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

Με αφορμή ένα άρθρο πολιτικής επικαιρότητας, μια ασυνέπεια και μια συνέχεια...*







Δύσκολοι καιροί για τον πολιτικό κόσμο
της Μαριλης Mαργωμενου


Από την "Καθημερινή" 15/05/2010

Το «JK» εγκαταλείφθηκε. Η «Βιβλιοθήκη» ερήμωσε. Το τελευταίο κάστρο του κοινοβουλευτισμού, το «Da Capo», αδειάζει. Στις ρούγες του Κολωνακίου μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος απέμεινε. Τα μεσημέρια επιμένει να τρώει στο «Κεντρικόν», κι αν κανείς του πει για τα ιπτάμενα μπουκάλια που παραμονεύουν εκεί έξω, απαντά λακωνικά: «Ο κρυπτόμενος πολιτικός δεν είναι πολιτικός».
Αλλά πώς να εμφανιστεί ο πολιτικός όταν ορδές καμουφλαρισμένων βαρβάρων τον σημαδεύουν; Ο 
Κ. Καραμανλής προ μηνός έμαθε περισσότερα από όσα θα ήθελε για την ψυχολογία του όχλου: μια κυρία τον εντόπισε να ξεκοκαλίζει τη σφυρίδα του στο «17» και εφόρμησε στο τραπέζι του μ’ ένα «φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!» που ξεσήκωσε τους χαχανίζοντες θαμώνες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο Απ. Κακλαμάνης πέρασε ένα πλήρες μισάωρο στη θαλπωρή ενός W. C. της στοάς Κοραή μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ ως ιππικό και να διώξουν τους ιθαγενείς απ’ έξω. Προ ημερών, η Α. Διαμαντοπούλου ίσα που πρόλαβε να ξεπορτίσει προτού οι μαινόμενοι εκπαιδευτικοί τη μαντρώσουν στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουν μαζί της «διάλογο». Πλέον η εμφάνιση οποιουδήποτε πολιτευτή ξυπνά τον τραμπούκο που λουφάζει στο πολιτισμένο παρουσιαστικό του μέσου Αθηναίου.
Για τους πολιτικούς δεν διατίθεται όχι χλωρό, αλλά ούτε αποξηραμένο κλαρί, σαν κι αυτό στις ομπρέλες του Αστέρα Βουλιαγμένης. Εκεί εντόπισε τον 
Π. Δούκα ένας τύπος απ’ αυτούς που εγκαθίστανται στις ξαπλώστρες μόλις το πρώτο χελιδόνι φέρει την άνοιξη: «Σήκω φύγε! Προκαλείς!», του φώναξε. Ο έρμος ο κ. Δούκας δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει βλέποντας τον μπρονζέ εξηνταπεντάρη εξεγερμένο. Ψέλλισε κάτι σαν «μάλιστα... Μιλάς κι εσύ που δεν έχεις δουλέψει μια μέρα στη ζωή σου…», και μάζεψε την πετσέτα του, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για ρακέτες.
Στην Κω
Πλέον, πουθενά δεν είναι κανείς ασφαλής. Δεν είναι μόνο οι μαρτυρίες από τη νήσο Κω, που λένε ότι μια αγέλη πιτσιρικάδων κυνηγά ολημερίς τον 
Αρ. Παυλίδη και μόλις τον εντοπίσει τσιρίζει «Παιδιάαα! Ο Τέεελης!» και χοροπηδά γύρω του ξεδιάντροπα χωρίς καθόλου να φοβάται το παντοδύναμο δάχτυλο. Είναι και οι ιστορίες του Γ. Αλογοσκούφη που ο ίδιος επιμένει ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Αλλά πώς να διαψεύσει τα «θα σ’ εκτελέσουμε σαν τον Πρωτοπαπαδάκη!» που άκουσε στο LSE, ή το κράξιμο των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ που του ετοίμασαν μέχρι και περιοδικό με ποικιλία ύβρεων;
Και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πού να φανταζόταν ο 
Φ. Σαχινίδης τι τον περίμενε το βράδυ που κατέφυγε στον «Σταυρό του Νότου» να ξεχαστεί; Τα φώτα έσβησαν και μια εξαγριωμένη φωνή τον κατακεραύνωσε απ’ την πίστα. «Οι υπουργοί της Μέρκελ», ούρλιαξε ο τραγουδιστής Μ. Πασχαλίδης, «θα καταστρέψουν την Ελλάδα»! Ο υφυπουργός, λουφαγμένος στο τραπέζι, προφανώς αναρωτιόταν τι ήθελε να βγει απ’ το σπίτι του – αλλά όπως ξέρει και ο Α. Τσοχατζόπουλος ούτε εκεί υπάρχει σωτηρία.
Ενα μήνα τώρα η μάντρα γύρω απ’ το σπίτι του έχει μετατραπεί σε τείχος των δακρύων: οι γείτονες βρίσκουν ολόγυρα πεταμένα χαρτάκια με μηνύματα, που η γκάμα τους κινείται ανάμεσα στο παλαιοπασοκικό «προδότη Ακη!» και στο νεοφιλελεύθερο «φέρε πίσω τα λεφτά!». Διόλου παράξενο που ο κ. Τσοχατζόπουλος σπανίως βγαίνει από τη μάντρα. Γιατί προφανώς έχει ακούσει και για τη συνάντηση του 
Γ. Βουλγαράκη με τους εξεγερμένους καφενόβιους. Ο πρώην υπουργός κατευθυνόταν στο «JK» όταν άκουσε το χιτ των ημερών «Πού είναι τα λεφτά, ρε;». Εν αντιθέσει με τον μέσο άνθρωπο που κάνει μεταβολή μόλις μυρίσει μπαρούτι, ο κ. Βουλγαράκης μάλλον βρήκε ευκαιρία να εφαρμόσει όσα μάθαινε τόσα χρόνια στο τατάμι. Κι έτσι, στράφηκε προς τον κύριο που εν μέσω καπουτσίνο και κρουασάν τον «στόλιζε» σαν μεταχρονολογημένο επιτάφιο. Αλλά σαν να επρόκειτο για ταινία του Μπρους Λι, δέκα ακόμα τύποι συσπειρώθηκαν γύρω απ’ τον επανάστατη του καφέ. Και ο κ. Βουλγαράκης ανέκρουσε πρύμναν προτού τον πάρουν τα σκάγια...
Ατυχώς την ιστορία δεν πρόλαβε να τη μοιραστεί με τον 
Κ. Κουλούρη πριν εκείνος βγει στη Βαλαωρίτου. Ο παλαιός σοσιαλιστής αρχικά αγνόησε το τσούρμο των νεαρών που τον πήρε στο κατόπι. Αλλά στη συνέχεια ήταν δύσκολο να τους αγνοήσει, κυρίως γιατί ένας τους πλησίασε υπούλως και τον λάκτισε με φόρα στα οπίσθια! Ευτυχώς για τον κ. Κουλούρη, όρμησε ένας παλαιός συνδικαλιστής της ΔΕΗ να τον σώσει. Βλέπετε, ο συνδικαλιστής τον θυμόταν από τότε που μεγαλούργησε ως καταμετρητής της ΔΕΗ. Ενώ οι νεαροί τραμπούκοι γνώριζαν μονάχα την πρόσφατη πορεία του: απ’ το «GB» στο «Jimmy’s» και τούμπαλιν...












Και μια ενδιαφέρουσα απάντηση του Θάνου Βερέμη "στο ερωτηματολόγιο του Προυστ" που έχουν καθιερώσει εδώ και χρόνια τα σαββατιάτικα "ΝΕΑ" (βλ. φύλλο Σαβ. 12/6/2010):
...-Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
- Τους ανάξιους κρατικούς λειτουργούς που επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης και τους χρυσοκάνθαρους  λαϊκιστές των καναλιών που εκμαυλίζουν το κοινό τους σαν γελωτοποιοί ή τηλεδικαστές...


   * Εάν συνδυάσετε το άρθρο της "Καθημερινής" με την απάντηση Βερέμη θα προκύψει ένα πολύ "ενδιαφέρον" ερώτημα που αφορά όλους τους ευσυνειδήτως εργαζόμενους  στον δημόσιο τομέα (κοινώς "τα κορόιδα"): Αλήθεια, ως πότε θα ανέχονται συναδέλφους, διευθυντές, προϊσταμένους, γραμματείς υπουργείων, υπουργούς και κυβερνήσεις που ανίκανοι και ανάξιοι ψευτοδουλεύουν, ψευτοδιευθύνουν και ψευτοκαθοδηγούν; Ως πότε θα αφήνουν αυτούς τους καρεκλο -κένταυρους, τους επιλεγμένους (και όχι εκλεγμένους) από την εκάστοτε κυβέρνηση να παρεμποδίζουν, να ακυρώνουν και να ματαιώνουν δημιουργικές ιδέες και δράσεις των ευσυνείδητων και φιλότιμων επειδή, λέει, αντίκεινται στους νόμους, νόμους ωστόσο αναχρονιστικούς, ανελαστικούς και αρτηριοσκληρωτικούς;  Γιατί δεν πρέπει κι αυτούς να τους "κράξουμε", όπως, τον τελευταίο καιρό, και τους πολιτικούς μας; Αλήθεια, δεν θα αποδοκιμάζαμε οποιονδήποτε επαγγελματία φωνάζαμε στο σπίτι μας αν δεν έκανε καλά τη δουλειά που θα του αναθέταμε; Θα ξαναπηγαίναμε να ψωνίσουμε από το ίδιο μαγαζί αν μας πουλούσε σκάρτα προϊόντα και σκάρτες υπηρεσίες; Κι επειδή τελευταία έχουν αρχίσει να μιλάνε διάφοροι κύκλοι της "τέταρτης εξουσίας" - εννοώ τα ΜΜΕ - για τον κίνδυνο να επικρατήσει ισοπεδωτική λογική (της λογικής δηλ. ότι όλοι τα παίρνουν και όλοι ίδιοι είναι) σπεύδω να προλάβω λέγοντας ότι : τα τελευταία 35 χρόνια η χώρα μας έγινε "πεδίον δόξης λαμπρόν" όχι μόνον απατεώνων, αλλά κυρίως  α ν ί κ α ν ω ν  και  α ν ά ξ ι ω ν  κρατικών λειτουργών που οδήγησαν τη χώρα και τον λαό της όχι μόνο σε οικονομική αλλά κυρίως σε ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία.
   Ειδικότερα στο χώρο της εκπαίδευσης, το τέλμα είναι πλέον τόσο στέρεα παγιωμένο που φαίνεται ακλόνητο στον αιώνα τον άπαντα. Ρουτινιέρηδες διευθυντές και προϊστάμενοι διευθύνουν και καθοδηγούν ρουτινιέρηδες δασκάλους και ο χορός της ρουτίνας καλά κρατεί... Και αν τους προκύψει κάποιος ανήσυχος δάσκαλος ζήτω που τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι της "νομιμότητας" (ο νόμος απαγορεύει το ένα, δεν επιτρέπει το άλλο, δηλαδή "εις το πυρ το εξώτερον" η ζωντάνια και η φαντασία)! Όμως όταν οι σύλλογοι διδασκόντων αποφασίσουν   να αρνηθούν να συνεχίσουν να βουλιάζουν, όταν οι γονείς "δουν" αυτό που πρέπει να βλέπουν κάθε μέρα τα παιδιά τους, έναν δάσκαλο με  π ρ ό σ ω π ο και όχι έναν δάσκαλο - αντίτυπο, που  σ υ γ κ ι ν ε ί  επειδή  σ υ γ κ ι ν ε ί τ α ι , τότε όλα μπορούν ν' αλλάξουν: να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, να σηκώσουν όλα τα βάρη σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς και να χαρούν ό,τι αυτό το σερνάμενο σύστημα τους στερεί. Αυτό που έγινε το βράδυ της Δευτέρας (14/6/10) στην Πεύκη έδειξε ότι παρά την "νομιμότατη" αρνητική στάση της διεύθυνσης του σχολείου και της προϊσταμένης αρχής,  έ ν α ς  δάσκαλος, τα παιδιά του και οι γονείς τους (αυτοί κυρίως, εξ άλλου αυτοί ουσιαστικά μας πληρώνουν, αυτούς ουσιαστικά υπηρετούμε) μπορούν τον εφησυχασμό να τον κάνουν  ε κ π λ η κ τ ι κ ό  γ ε γ ο ν ό ς, την αδιαφορία να την κάνουν αγάπη και την ερημιά στην πόλη να την κάνουν ζωή. 






*: Είχα υποσχεθεί να μην ξαναθίξω ζητήματα της κεντρικής πολιτικής ζωής με τη μαυρίλα που εκπέμπει τον τελευταίο καιρό και που μάλλον θα συνεχίσει να εκπέμπει για πολύ ακόμα. Ωστόσο επειδή πιστεύω ότι τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει γενικά, αν δεν αλλάξουμε τη ζωή που πρώτα απ' όλα εμάς αφορά, τη ζωή που εμείς  ζούμε, το άρθρο της "Κ" και η δήλωση Βερέμη μόνο αφορμές είναι για την αναζήτηση της δικής μας απάντησης και στάσης απέναντι στο γενικό κακό που μας βρήκε τελευταίως. Γρηγορείτε, λοιπόν, καλοί  μου, πρωτίστως στα μικρά τα δικά σας και τα δικά μας ! Έτσι θ' αλλάξουν και τα μεγάλα!    
    

Δεν υπάρχουν σχόλια: