Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Βασίλης Παπαβασιλείου: "Μην ξεχνάμε: υπάρχει δημιουργία μέσα στην παρακμή"

.............................................................

Μην ξεχνάμε: υπάρχει δημιουργία μέσα στην παρακμή


Βασίλης Παπαβασιλείου  
Μάριος Βαλασόπουλος
 
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου, παράσταση που έμεινε στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου χάρη στη συναρπαστική ερμηνεία του Βασίλη Παπαβασιλείου, επιστρέφει στις 18 Νοεμβρίου στο Θέατρο Τέχνης.
Τα τελευταία τρία χρόνια, ο εξαιρετικός σκηνοθέτης και ηθοποιός δημιουργεί το δικό του θέατρο στη σκηνή της Φρυνίχου.
Σαν άλλος Ντάριο Φο, γράφει, σκηνοθετεί, ερμηνεύει, εμπνεόμενος από το… ελληνικό θαύμα που συντελείται την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας, εμπειρία που μεταποιεί θεατρικά με τρόπο μοναδικό.
Ο ίδιος, λέει, απολαμβάνει ένα ακριβό συναίσθημα πάνω στη σκηνή. Αλλά το ίδιο απολαμβάνουν και οι θεατές που τον παρακολουθούν.
Μετά το «Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι!» ακολούθησε το «Relax… Mynotis».
Κι ενώ φέτος περιμέναμε το Σιχτίρ Νο2, τον ταρακουνημένο, ηττημένο νεοέλληνα Φωκίωνα Καπνίδη σε νέες περιπέτειες, ο Βασίλης Παπαβασιλείου μάς ξαφνιάζει, φέρνοντας στη σκηνή μια μεγάλη του επιτυχία, την «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου.

«Οπως είχαμε συνεννοηθεί, περίμενα τον Φωκίωνα ώς την τελευταία στιγμή. Πήρα όμως γράμμα του, όπου μου ανακοίνωνε ότι αδυνατούσε να κάνει την εμφάνισή του μέχρις ότου η Ελλάδα βγει στις αγορές…
Σε ευρεία συνέλευση του ΑΑΨΟΥ (Ασυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως) αποφασίστηκε παμψηφεί: θα προηγηθεί η χώρα… Γιατί ο Φωκίων δεν είναι μόνον ανίατος, είναι και πατριώτης...
“Θα σε αφήσω σε καλά χέρια και δοκιμασμένα” μου έγραψε, εννοώντας την “Ελένη”.
Κοίτα, “Φωκίωνες” και “Ελένες” συνεννοούνται μεταξύ τους, ξέρουν καλά τι συμβαίνει. Είναι όντα ενός γαλαξία όπου υπάρχουν για να υπάρχω κι εγώ. Είναι ντροπή να το λες, αλλά ναι, διαθέτεις ένα μικρό στρατό δικών σου, μια πινακοθήκη προσώπων-στηριγμάτων.
Το θέατρο είναι άσκηση προνομίων φρικτής πολυτέλειας. Ετσι ισοφαρίζεται το αρνητικό, το εύθραυστο, το ανασφαλές της ζωής.
Η “Τέταρτη Διάσταση” του Ρίτσου είναι κορυφαίο έργο. Η διοχέτευση της γενναιοδωρίας του ποιητή μέσω αυτών των προσώπων του αρχαίου κόσμου, η μείξη των χρόνων, το παιχνίδι με το πριν και το μετά, γίνεται με τρόπο αριστουργηματικό.
Και τι να πεις για το δώρο της γλώσσας;»

Βασίλης Παπαβασιλείου  
Μάριος Βαλασόπουλος


Είναι αλήθεια ότι ο Φωκίων έχει μεταναστεύσει στη Βουλγαρία για να μελετήσει τον εγχώριο καπιταλισμό;
Δυστυχώς ανέβαλε το ταξίδι στον βουλγαρικό καπιταλισμό... Ο καημένος ο Φωκίων είναι πάντα εδώ, εν υπνώσει...
Τώρα που μιλάμε, στο Ασυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικώς Υστερούντων γίνονται πράγματα και με τη συμμετοχή του Φωκίωνα, ο οποίος φέρει μια συνδικαλιστική ματιά που είτε θα τον οδηγήσει στην καταστροφή είτε στη δόξα…
Το γεγονός είναι ότι ελήφθη η απόφαση: καμιά εξωτερική εκδήλωση δημόσιας παρουσίας του Φωκίωνα ώσπου η χώρα να βγει στις αγορές.
Προφανώς το Ασυλο συνδέει την έξοδό μας στις αγορές με την Εξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο, την Εξοδο του Μεσολογγίου κ.λπ.
Υποχρεώθηκα λοιπόν σε αντικατάσταση, καθώς ο Φωκίων πληρώνει το τίμημα, ενώ δεν είναι τύπος επιθεωρησιακός, να παραμένει άμεσος συνομιλητής με το πραγματικό, την επικαιρική φλούδα του τρέχοντος χρόνου.
Πράγματι, εκδήλωσε τάσεις ν’ ακολουθήσει ένα κύμα προς τη Βουλγαρία, είχε συγκεκριμένους λόγους. Ομως βγαίνοντας από το Ασυλο δεν ξέρουμε πώς θα έχει μεταβληθεί η κατάσταση.
Μπορεί να έχει συμβεί ένα είδος αντιστροφής, να έρθουν οι Βούλγαροι εδώ… Αυτό πού το πας;
Και τότε ο Φωκίων πρέπει να αναλάβει δράση. Αλλωστε γι’ αυτό λέγεται Φωκίων, για να μπορεί να διαχειρίζεται όλα τα αστάθμητα…
Σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται τώρα;
Απ’ ό,τι κατάλαβα, δεν πρέπει να είναι στα καλύτερά του, ας πούμε σαν τον Νίκο Φίλη στον ΣΥΡΙΖΑ... Εκφράζει μάλλον τη μειοψηφία μέσα στο Ασυλο, ωστόσο γίνεται μια μάχη, πολιτική εννοείται όπως όλες οι μάχες, δηλαδή το τίποτα…
Κοίτα, ο ψεκασμένος Φωκίων αφού υπέστη όλη την αντιψεκαστική αγωγή πήρε τους δρόμους της μειωμένης νοημοσύνης προκειμένου να ξορκίσει τον κίνδυνο…
Ισως τώρα να αναρωτιέται: Πού πήγα εγώ χωρίς μυαλό; Πού βαδίζω πιστεύοντας μόνο κι αφήνοντας το δικαίωμα της αμφιβολίας στον άλλον;
Μήπως λοιπόν δεν πήγε πουθενά, μήπως είναι ακινητοποιημένος;
Είναι ερώτημα που ανάγεται στις ιδρυτικές συνθήκες της ελληνικής περιπτώσεως: Ηρθαν σήμερα δυο πιάτα και κανένα δεν είχε την απάντηση σ’ αυτό που με απασχολούσε.
Είναι γνωστό πως ένα μέρος των Φωκιώνων είχε εκπαιδευτεί ότι στα τρία πιάτα που έρχονται καθημερινά υπάρχουν, τουλάχιστον, πέντε απαντήσεις…
Πρόκειται για την περιβόητη ταλάντευση του Φωκίωνα σχετικά με την απάντηση και τη μη απάντηση.
Στο πρώτο έργο είδαμε τι συνέβη στον ψυχίατρο Τάκη, ο οποίος ήθελε μια κανονική απάντηση, δηλαδή το «Οχι» του δημοψηφίσματος να διατηρηθεί ως τέτοιο. Και πήρε την απάντηση του Πρωτέα, αυτήν που ενσαρκώνει ο Τσίπρας σήμερα.
Διότι ο πρωθυπουργός ενσαρκώνει τον Πρωτέα, τον ήρωα του Σεφέρη στο ποίημα «Επί σκηνής»: «Εγώ είμαι ο τόπος σου, ίσως να μην είμαι κανείς αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις»...
Σύμπτωμα που συνδέεται με την ανατολική πλευρά της ελληνικής ρίζας. Δηλαδή: δεν είμαι κανένας, αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις, κύριε Πούτιν, κύριε Τραμπ κ.λπ.
Διανύουμε λοιπόν περίοδο παρακμής;
Ο Ρίτσος, σε περίοδο παρακμής, βιώνοντας την προσωπική αποτυχία, δημιουργούσε. Κυνηγημένος γράφει μέσα στη χούντα την «Ελένη».
Παρακμή δεν σημαίνει μη δημιουργία. Ενας άνθρωπος μέσα στην παρακμή μπορεί να ζήσει εν δημιουργία. Κι αυτό χαρακτηρίζει ολόκληρες περιόδους – στην ελληνιστική και ρωμαϊκή δεν σταμάτησαν οι άνθρωποι να δημιουργούν, όπως δεν σταματάει και κάποιος σήμερα επειδή ξέπεσε, χρεοκόπησε.
Εδώ εντοπίζεις τη δύναμη της κατάφασης στη ζωή, τη σχέση με το θαύμα του ανθρώπου. Είναι σημαντικό να το ξέρουμε αυτό στη σημερινή Ελλάδα.
Οσο για τις ερωτήσεις που λανθάνουν περί του νοήματος της ζωής, δεν γίνεται να απαντηθούν από αυτά τα λείψανα, γιατί στο λεγόμενο πολιτικό επίπεδο μιλάμε φυσικά για λειψανολογία, λειψανομαχία, σ’ ένα παιχνίδι δήθεν αντιπαλότητας.
Σ’ αυτή την επικράτεια λειψάνων, ο κόσμος των ερωτήσεων, της απορίας, είναι έτοιμος να πυροδοτήσει στοιχήματα δημιουργίας, συνάντησης των ανθρώπων.
Πού βλέπουμε σήμερα ίχνη δημιουργίας;
Τελευταία διακρίνω μια μεταβολή στην ποιότητα προσοχής του ακροατηρίου, έναν ποιοτικό συντελεστή που κάνει την εμπειρία του θεάτρου να υπερβαίνει την κλασική κατανάλωση. Νομίζω πως αυτό που κάνω κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
Μια κλήση για συνάντηση που δεν εξαντλείται μέσα στο θέατρο, βρίσκει και ενεργοποιεί ρωγμές. Γιατί, όπως λέει ο Μούζιλ, είτε θα πούμε ότι το θέατρο σχετίζεται με την κβαντική θεωρία είτε ισούται μόνο με τον εαυτό του, δηλαδή είναι απολύτως αυτοαναφορικό: η τάδε παράσταση είναι καλύτερη από την άλλη κ.λπ.
Ως γνωστόν η βιβλιοθήκη είναι γεμάτη από καλά έργα που αναπαύονται στις σελίδες τους. Το ζήτημα είναι πώς τολμά το θέατρο να επιχειρήσει την από ιδρύσεώς του αυτονόητη πρόσκληση: έλα εδώ να αγκαλιάσεις το παρόν και τις παραφυάδες του.
Ετσι αποκτά άλλο νόημα η λειτουργία της τέχνης. Κι όσα λέμε εκεί συνιστούν ένα είδος θητείας σ’ αυτήν τη λαίλαπα του παρόντος.
Ξορκίζοντας το τραγικό;
Ενυπάρχει πάντοτε στο τραγικό κάτι που δεν είναι τόσο τραγικό όσο το φανταζόμαστε. Η μονοσήμαντη ανάγνωση του τραγικού ήταν η κατάρα της νεοελληνικής ύπαρξης, κανονική κατάρα.
Η εμπειρία της καταστροφής έχει κι άλλη όψη, αυτήν που μας βάζει μπροστά στην ανάγκη να δούμε τα όχι του ναι και τα ναι του όχι.
Πριν πεις για παρακμή και μη δημιουργία, σκέψου ότι δεν μπορείς να μηδενίζεις τον μόχθο έστω ενός ανθρώπου, τον ιδρώτα του εν παρακμή.
Η γενίκευση, η υπεραπλούστευση, αδικεί τους πέντε που είχαν την πετριά να βάλουν ένα στοίχημα με τον εαυτό τους.
Και η ψυχική κούραση μέσα στην παρατεταμένη κρίση;
Η Ελλάδα τελείωσε, πάει… Το πείραμα των δύο αιώνων ολοκληρώθηκε. Ο αιώνας αυτός απλοποίησε τα πράγματα στη βάση της απόλυτης σχηματοποίησης, τύπου Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού: Βενιζελικοί - Κωνσταντινικοί, κομμουνιστές - δεξιοί, με τελευταία καρικατούρα το μνημόνιο - αντιμνημόνιο.
Αλλά έτσι απλοποιούμενη η ζωή δεν πηγαίνει πουθενά αλλού παρά μόνον εκεί που την πήγαμε εμείς.
Οταν ακούμε την –κατά Παπανδρέου– δήλωση Τσίπρα «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», σκέφτεσαι ότι ο αρχαίος το είχε ήδη πει: «Νυν ευπλόηκα, ότε νεναυάγηκα». Πρώτα ναυαγείς και μετά πλέεις καλώς.
Η καινούργια είδηση για τους Ελληνες συνδέεται με το τέρμα της δήθεν πολιτικής, εκείνης που είχε το σχήμα της πολιτικολογίας, της τεχνητής υπερπολιτικοποίησης των πάντων, θάβοντας το πρωταρχικής σημασίας στοιχείο που τώρα πια βλέπουμε μπροστά μας ολοκάθαρα: το ανεπίδοτο αίτημα του Καποδίστρια για την αναγκαιότητα διοίκησης.
Δύο αιώνες χρειάστηκαν για να συναντηθούμε με το αίτημα του δολοφονημένου Καποδίστρια. Η συνειδητοποίηση επιτρέπει πια νέες θεωρήσεις της ζωής, τηρουμένων απολύτως των αναλογιών.
Ας δούμε τις ιστορικές περιόδους του ελληνικού υδροπέπονος, δηλαδή του ελληνικού καρπουζιού… Αν το χωρίσεις σε τέσσερα τεταρτημόρια με πενήντα χρόνια έκαστο, το τελευταίο είναι αυτό της Μεταπολίτευσης.
Ενας χρυσούς αιών ή παρωδία χρυσού αιώνος – κάποιοι το εννοούν με αστακομακαρονάδες, άλλοι με κότερα κ.λπ., δεν έχει σημασία. Ομως οι χρυσοί αιώνες ποτέ δεν διαρκούν εκατό χρόνια.
Και ο αυθεντικός του Περικλέους κράτησε βία πενήντα χρόνια. Ακολούθησαν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, το τέλος της Αθήνας, η Τυραννία των Τριάκοντα. Μετά κανένας Περικλής δεν κατοικεί στην Αθήνα.
Αυτός που παίζει τον ρόλο του πολιτικού δεν είναι καν Αθηναίος, είναι Μακεδών και μάλιστα στρατηλάτης.
Τι είναι λοιπόν η Αθήνα κατά τον 4ο αιώνα; Εχει υποχωρήσει ως πολιτικός οργανισμός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γεννιέται τίποτα. Τότε ιδρύεται η Ακαδημία του Πλάτωνα, το Λύκειο του Αριστοτέλη.
Είναι άδικο να αναγορεύεται ως μέτρο ύπαρξης ενός λαού ο Παρθενώνας και το μισό του 5ου αιώνα.
Είναι λάθος να λες «Περικλής ή τίποτα», υπάρχουν κι άλλοι αιώνες που σφραγίζονται από έργα ανθρώπων.
Η δημιουργία δεν σταματά, αλλάζει πεδίο, κοίτη. Ναι, υπάρχει δημιουργία μέσα στην παρακμή, σε παρακαλώ να το τονίσεις αυτό.
Δημιουργία που ακόμα δεν είναι ορατή;
Κοίτα, πρέπει να είμαστε στοργικοί, γιατί χάθηκε το πρόσωπο της Ελλάδας που ξέραμε, που αγαπήσαμε, που πληρώσαμε. Καταστράφηκε παίρνοντας κομμάτια από τις ψυχές μας.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι δύο αιώνες είναι λίγοι για να συγκροτηθεί μια οντότητα σαν αυτή που επιχειρήθηκε πριν από διακόσια χρόνια.
Θυμήσου τι έπρεπε να συμβεί: Να ενώσεις πληθυσμούς –κατά βάση αγράμματους μετά τον ξεσηκωμό– προσθετικά, δηλαδή να δημιουργήσεις ένα κράτος.
Πάρε δώρο τα Επτάνησα, μετά λίγη Θεσσαλία, μετά τη Θεσσαλονίκη, τελευταία τα Δωδεκάνησα. Μετά από 120 χρόνια φτιάχνεις κράτος.
Αλλά πώς να συνεννοηθούν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, κατάσταση που περιγράφεται έξοχα μέσα σε μια λοκάντα στο Ανάπλι στη «Βαβυλωνία» του Δ. Βυζάντιου;
Η γλωσσική Βαβέλ των συστατικών μερών του ελληνικού παζλ.
Και τι σημαίνει διάλεκτος; Ενα σύμπαν προφορικότητας. Αλλά για να κάνουμε διοίκηση χρειαζόμαστε το εργαλείο της γλώσσας.
Ομως η γλώσσα εν προκειμένω είναι τεχνητή, η καθαρεύουσα, καθώς η προφορική γλώσσα όλων αυτών αδυνατεί να καλύψει το έργο της διοίκησης.
Με το «καλημέρα σας» μπαίνουν οι διχαστικοί παράγοντες στη ζωή των ανθρώπων: καθαρεύουσα - δημοτική, αυτόχθονες - ετερόχθονες.
Τι έλεγαν οι αυτόχθονες για τους έξω Ελλαδίτες που ήθελαν να έρθουν στο ελληνικό κράτος: «Εφαγαν αυτοί, θα φάγωµεν τώρα και ηµείς (διοριζόμενοι). Εάν δεν φάγωµεν ηµείς, ας πάει κατά διαβόλου η ελευθερία»…
Μέσα σε αυτό το τοπίο παράγεται η ελληνική συνύπαρξη, η οποία μετά δοκιμάζεται με ανταλλαγές πληθυσμών κ.λπ.
Υπάρχει δηλαδή κάτι τραγικό στην εμπειρία της νεοελληνικής συγκρότησης: το στοιχείο βίας με τελευταία εκδήλωσή του στη φάση όπου το ελληνικό καρπούζι των τελευταίων 50 χρόνων ζει με όρους τυπικής δημοκρατίας καλύτερης από ποτέ.
Ενα γαϊτανάκι συγκροτησιακής βίας.
Ακριβώς. Στις μέρες μας μόνο βιώνουμε δυο φαινόμενα βίας που τα περνάμε ξώφαλτσα.
Στοιχείο βίας δεν είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα με αρνητική γνωμοδότηση της Κομισιόν;
Και με πολιτική κατάφαση των ηγετών προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος υπομνηματίζει αυτή την επιχείρηση με το περίφημο «Θα τους ρίξω στο νερό και θα μάθουν να κολυμπούν»; Η φράση αυτή δεν σημαίνει πως σε περιμένει κάτι που θα σε δοκιμάσει αφόρητα;
Κορύφωση βίας δεν ήταν η ένταξη στο ευρώ; Αρα λοιπόν η βία ήταν εδώ. Και ζούσαμε την αντίφαση, την ώρα που στην επιφάνεια έβγαινε το τριαλαρόμ –όπως λέω εγώ, δυο λαλούν και τρεις χορεύουν, πέντε γίνονται πρωθυπουργοί–, από κάτω να δουλεύει εντατικά ο παράγων που λέγεται βία.
Κι επειδή εκεί που η λέξη ξαστοχά κανένα πράγμα δεν υπάρχει, οφείλουμε να βρούμε τις αρμόδιες λέξεις γι’ αυτό που ζούμε.
Ναι, αυτό το εν εξελίξει πείραμα είχε σταθμούς με χαρακτηριστικά συγκροτησιακής βίας.
Πώς τα καταφέρνουμε ακόμα;
Επειδή φέρουμε το μικρόβιο του Οδυσσέα, ο οποίος δεν ήταν δημιουργός αλλά πρωταθλητής της ύψιστης τέχνης που λέγεται επιβίωση.
Σου λέει ο τύπος: Εντάξει η δημιουργία αλλά πρώτα πρέπει να υπάρξω… Είναι δηλαδή ο πιο ευγενικός και αρχοντικός καταφερτζής.
Ετσι είναι κι ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων, ακριβώς για ν’ αντέξουν αυτή τη δοκιμασία της ζωής τους.
Αυτό το 30% που δηλώνεται σήμερα ως άνεργοι, αποσυνάγωγοι, εκτοπισμένοι, εγώ το αντιλαμβάνομαι ως στοιχείο βαθύτατης ήττας σε ό,τι αφορά την πρόσληψη του κόσμου, την ένταξη μέσα σ’ αυτόν.
Γι’ αυτό μιλάω για στοργή, τρυφερότητα απέναντι σ’ αυτό που είμαστε όλοι. Αποδίδω δηλαδή στους ανθρώπους την τρυφερότητα που διεκδικώ για τον εαυτό μου.


 Info:

Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ.: 2103222464). «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου: Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου.
Σκηνογραφία: Μαρί-Νοέλ Σεμέ. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Καλλιτεχνική συνεργάτιδα - Εκτέλεση παραγωγής: Νικολέτα Φιλόσογλου.
Παίζουν: Βασίλης Παπαβασιλείου και Νίκος Σακαλίδης.

"Η ασέβεια του βωβού πένθους" γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς (www.lifo.gr, 17/11/2017)

..............................................................

 Η ασέβεια του βωβού πένθους

Αντί για συμβολική κίνηση σεβασμού απέναντι στους νεκρούς, το Εθνικό Πένθος πλέον κηρύσσεται με μια άδηλη πρόθεση: να απλωθεί σιωπή γύρω από τα επίκαιρα πολιτικά αίτια μιας εθνικής τραγωδίας.










γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς (www.lifo.gr, 17/11/2017)



   Η εξαγγελία εθνικού πένθους θα έπρεπε είναι μια συμβολική κίνηση σεβασμού του κράτους απέναντι στους πολίτες που έχασαν άδικα τη ζωή τους και στους οικείους τους. Στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι όμως μόνο αυτό. Από το καλοκαίρι του 2007 και το θάνατο δεκάδων συμπολιτών μας από τις φωτιές που έκαιγαν όλη τη χώρα, η επίκληση του εθνικού πένθους έχει μια άδηλη λειτουργία. Σηματοδοτεί την ανάγκη να απλωθεί μια σιωπή γύρω από τα επίκαιρα πολιτικά αίτια μιας εθνικής τραγωδίας.

   Εκείνο το καλοκαίρι είχε απλωθεί μια διάχυτη βουβαμάρα, ενισχυμένη μάλιστα από τους μπλόγκερς του ελληνικού διαδικτύου με τη μαυροφορεμένη διαμαρτυρία τους στο Σύνταγμα εναντίον του πολιτικού συστήματος γενικά και αόριστα, ενώ παράλληλα είχε ουσιαστικά καταργηθεί η προεκλογική περίοδος μέσα από την υποτιθέμενη ένδειξη σεβασμού από τα κόμματα προς τους νεκρούς και την αποφυγή πολιτικής εκμετάλλευσης των θανάτων. Λίγες μέρες βέβαια μετά η τότε κυβέρνηση δεν δίσταζε με επικοινωνιακό τρόπο να μοιράζει χιλιάρικα στους πληγέντες προς αποζημίωσή τους, χωρίς κάτι τέτοιο να συνεπάγεται ασέλγεια στη μνήμη των νεκρών... Αυτή τη στιγμή, αν θέλουμε να τιμήσουμε κάπως τη μνήμη των νεκρών προτιμότερο είναι το πένθος του θυμού, της οργής ακόμη και της καταγγελίας και όχι της μουγκαμάρας και του φόβου μη θίξουμε αυτούς που έχουν την εξουσία στα χέρια τους.

   Εκεί, μαζί με την θανατηφόρα καταστροφή και την επίκληση σε αόρατους εχθρούς και στρατηγούς ανέμους για να εξηγηθεί "το κακό που μας βρήκε" εμφανίστηκε με τρόπο κυριαρχικό η σημερινή μίζερη, μοιρολατρική, συνωμοσιολογική, ζητιανεύουσα Ελλάδα. Η ανακοίνωση ενός ακόμη σιωπηλού πένθους δεν σημαίνει τίποτα άλλο από τη συνέχιση των ίδιων συμβολικών, πραγματολογικών, συναισθηματικών όρων που κυριαρχούν την τελευταία δεκαετία και βλέπουν όλα τα προβλήματα που προκύπτουν, από τους θανάτους από μια πλημμύρα μέχρι τα μνημόνια, ως το αποτέλεσμα μιας απίστευτης κακοδαιμονίας, μιας αναπότρεπτης φυσικής καταστροφής ή του κακορίζικου ελληνικού DNA. Τo σιωπηλό πένθος επιβάλλει μια άρρητη συνενοχή, συνήθως παραπέμπει τις ευθύνες σε ένα μακρινό παρελθόν ή σε γενικές παθολογίες της ελληνικής κοινωνίας και διοίκησης και έτσι διευκολύνει τη μη αναζήτηση των υπευθύνων με ονοματεπώνυμο.

   Αυτή τη στιγμή, αν θέλουμε να τιμήσουμε κάπως τη μνήμη των νεκρών προτιμότερο είναι το πένθος του θυμού, της οργής ακόμη και της καταγγελίας και όχι της μουγκαμάρας και του φόβου μη θίξουμε αυτούς που έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ο κίνδυνος να μπει η συζήτηση σε ανέξοδη κοκορομαχία πολιτικής κατανάλωσης είναι σημαντικός αλλά το πρόβλημα είναι πολιτικό και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους τους παράγοντες που έχουν δημόσιο λόγο.

   Η - υποτιθέμενα πένθιμη - πολιτική σιωπή για τις σημερινές συνθήκες είναι η μεγαλύτερη ασέβεια στους νεκρούς. Ομαδικός θάνατος δεν μπορεί να υπάρχει σε μία σύγχρονη-δημοκρατική κοινωνία χωρίς ανεύρεση ευθυνών και ενόχων. Αν αφήσουμε να περάσει κι αυτό το έγκλημα χωρίς διερεύνηση των διαχρονικών αλλά κυρίως παροντικών υπαίτιων, εάν απλά πενθήσουμε και πάλι βουβοί, το μόνο που θα γίνει είναι να συνεχίσουμε τη προνεωτερική παραίτησή μας μπροστά σε φύση, συνωμοσίες, θεούς και δαίμονες. Η αποπνικτική εθνική κατάθλιψη δεν τιμά κανέναν νεκρό. Απλά συμβάλλει στη λήθη του.

Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεσαίοι του Τσακαλώτου" γράφει ο Απόστολος Διαμαντής (tvxs.gr. 17/11/2017)

.............................................................


Oι μεσαίοι του Τσακαλώτου






γράφει ο Απόστολος Διαμαντής (tvxs.gr. 17/11/2017)

Φαίνεται πως στο Υπουργείο των Οικονομικών διακατέχονται από μια εμμονή εναντίον όλων ανεξαιρέτως των μεσαίων στρωμάτων. Στην αρχή ο Χουλιαράκης, με τρόπο κάπως κυνικό θα λέγαμε, ομολόγησε ότι η υπερ-φορολόγηση της μεσαίας τάξης είναι συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Δεν μας εξήγησε το λόγο, αλλά προφανώς εννοούσε πως βάζοντας ταφόπλακα στους μεσαίους θα βρει ποσά για να δώσει επιδόματα στους κατώτερους. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε στον υπουργό πως η επιδοματική πολιτική, τα φιλοδωρήματα φιλανθρωπίας δηλαδή, είναι το ευαγγέλιο του νεο-φιλελευθερισμού.
Και μετά ήρθε ο Τσακαλώτος. Αυτός πάλι μας έλυσε την μόνιμη απορία ποιοι είναι εκείνοι που κατατάσσονται στη μεσαία τάξη. Για τον Υπουργό λοιπόν, μεσαίοι είναι αυτοί που είναι παντρεμένοι, έχουν δυο παιδιά και λαμβάνουν από κοινού το ποσόν των 1200 ευρώ! Με τέτοιο μεσαίο ποσόν, εάν αφαιρέσεις τα ανελαστικά έξοδα του μήνα, και τους φόρους προς τον υπουργό, ζήτημα είναι αν μένουν 500 για να περάσεις. Με τέτοιο ποσόν όμως δεν είσαι μεσαίος, είσαι ο Θεναρδιέρος του Βίκτωρος Ουγκώ.
Ο Υπουργός θα έπρεπε να είχε κάνει καλύτερους υπολογισμούς, δεδομένου ότι θα έπρεπε να πάρει παράδειγμα στη μέτρησή του από τον ίδιο τον εαυτό του, ο οποίος στο πόθεν έσχες του φτάνει κοντά στο εκατομμύριο ετησίως. Μεταξύ ενός μεσαίου των 15 χιλιάδων και ενός υπουργού του εκατομμυρίου δεν υπάρχει τίποτα; Μόνον οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστές; Άρα, κάποιο λάθος υπολογισμό έκανε ο Τσακαλώτος. Προφανώς δεν έχει εικόνα των καθημερινών εξόδων και δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τί ακριβώς συμβαίνει εκεί έξω. Δεν κάνει επιτούτου το λάθος. Γίνεται εκ παραδρομής.
Σε κάθε περίπτωση το επιτελείο αυτό βγάζει μια έχθρα, μια μοχθηρία εναντίον των μεσαίων στρωμάτων, δηλαδή μισθωτών, μικρεμπόρων, γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών κλπ. Τους θεωρεί είδος προς πίεση, ενόψει υπεράσπισης των φτωχών. Αλλά υπερασπίζεται πράγματι τους φτωχούς; Ας δούμε εν τάχει τί έκανε αυτό το επιτελείο, αυτά τα δυόμισι χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2015 ψήφισε του τρίτο μνημόνιο, με το οποίο για την περίοδο 2015-2018 η κυβέρνηση επέβαλε μέτρα ύψους 14 δισ. ευρώ στα οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων: 
  • Μείωση των κύριων και των επικουρικών συντάξεων μέσω της αύξησης του ποσοστού της εισφοράς υπέρ υγείας και περικοπές στους συνταξιούχους με άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης πάνω από 1.170 ευρώ.
  • Σταδιακή εξάλειψη του ΕΚΑΣ για 370.000 χαμηλοσυνταξιούχους και μείωση της κατώτατης σύνταξης από 486 ευρώ σε 393 ευρώ. Μειώθηκαν οι συντάξεις αναπηρίας, καταργήθηκαν τα επιδόματα συζύγου στις κύριες συντάξεις και κόπηκαν τα οικογενειακά επιδόματα στις επικουρικές.
  • Αυξήθηκαν οι εισφορές για ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες με παράλληλη περικοπή των παροχών και μείωση 20% των νέων συντάξεων .
  • Αυξήθηκαν οι συντελεστές ΦΠΑ από το 23% στο 24%. Επίσης, η αύξηση του ΦΠΑ στο ρύζι τα μακαρόνια και άλλα βασικά προϊόντα από το 13% στο 24% και οι αυξήσεις φόρου στη μπύρα, στο κρασί, στα οινοπνευματώδη ποτά, στα τσιγάρα και στον καφέ, έπληξαν κυρίως τα κατώτερα και μεσαία στρώματα.
  • Η άμεση φορολογία αυξήθηκε με τη μείωση του αφορολόγητου, τις αυξήσεις των συντελεστών της φορολογικής κλίμακας και την αύξηση του φόρου στα εισοδήματα από ενοίκια, ενώ θα μειωθεί και με το δεύτερο κύμα μείωσης του αφορολογήτου, που έρχεται.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες επλήγησαν από την αύξηση της προκαταβολής φόρου από το 50% στο 100%. Επιβαρύνσεις προέκυψαν και από την αύξηση των συντελεστών της εισφοράς αλληλεγγύης και της φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών.
  • Από τις αρχές του 17 αυξήθηκε ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στα καύσιμα και ισχύει το νέο φορολογικό τέλος 5% στους μηνιαίους και διμηνιαίους λογαριασμούς σταθερής τηλεφωνίας.
  • Για το 2018 καταργείται η έκπτωση των ιατρικών δαπανών, ενώ αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες.
  • Τον επόμενο Οκτώβριο θα μειωθούν και οι δικαιούχοι του επιδόματος θέρμανσης, ενώ για το 2019, ίσως και νωρίτερα, η κυβέρνηση έχει ήδη ψηφίζει μειώσεις για όλους τους συνταξιούχους, γύρω στα 1,8 δις και νέα μείωση του αφορολόγητου.
Δεν τα λες και λίγα. Οπότε, ποιοι είναι το όφελος για τους φτωχούς, από την καταστροφή των μεσαίων; Κανένα. Όλοι πάμε στον πάτο. Εκεί στον πάτο όμως θα παρηγορηθούμε πως παρότι έχουμε μόνον 500 μηνιαίως για φαϊ, τσιγάρα, καφέ και ποτά, εν τούτοις δεν είμαστε πια φτωχοί. Είμαστε όλοι μεσαίοι.