Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

"Το «καταματωμένο» πλεόνασμα του ΣΥΡΙΖΑ ως νέο success story." γράφει η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ (www.lifo.gr 25.4.2018)

...............................................................
 


Το «καταματωμένο» πλεόνασμα του ΣΥΡΙΖΑ ως νέο success story.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βρήκε κάποιους άλλους τρόπους να παράγει πλεονάσματα από εκείνους του Αντώνη Σαμαρά. Η ίδια συνταγή είναι, αλλά την εκτελεί με μεγαλύτερο ζήλο. 











γράφει η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ www.lifo.gr 25.4.2018









Πως καταφέρνουν να πετύχουν εκεί που οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ απέτυχαν, καυχήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας τη Δευτέρα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμενος στην ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος που επέβαλαν οι δανειστές.
Και είναι αλήθεια ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν την αποφασιστικότητα που έδειξε η κυβέρνηση Τσίπρα από ένα σημείο και μετά, αποδεχόμενη τα πάντα.
Κατά τ' άλλα, στην ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε να έχει αντιγράψει τον Αντώνη Σαμαρά του 2014. Σε πολλά σημεία θύμιζε αυτά που έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός όταν είχε πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα μετά από αρκετά χρόνια ύφεσης, πανηγύριζε για την πρόσβαση στις αγορές και εξήγγειλε και την έξοδο από τα μνημόνια.
Τότε, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγορούσε ότι το πλεόνασμα που πέτυχε ήταν «ματωμένο», γιατί βγήκε από τη λιτότητα, τις περικοπές δαπανών και τους δυσβάστακτους φόρους. Το χαρακτήριζε επιπλέον «σεσημασμένο», «πλεόνασμα απάτης» αλλά και «πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας και αίματος».


[Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βρήκε κάποιους άλλους τρόπους να παράγει πλεονάσματα από εκείνους του Αντώνη Σαμαρά. Η ίδια συνταγή είναι, αλλά την εκτελεί με μεγαλύτερο ζήλο. Γι' αυτό και το πλεόνασμα έφτασε σχεδόν 4% το 2017. Με πολλαπλάσια δυστυχία δηλαδή, τραγωδία και αίμα, σύμφωνα με όσα έλεγε και ο ίδιος. ]


Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βρήκε κάποιους άλλους τρόπους να παράγει πλεονάσματα από εκείνους του Αντώνη Σαμαρά. Η ίδια συνταγή είναι, αλλά την εκτελεί με μεγαλύτερο ζήλο.
Γι' αυτό και το πλεόνασμα έφτασε σχεδόν 4% το 2017. Με πολλαπλάσια δυστυχία δηλαδή, τραγωδία και αίμα, σύμφωνα με όσα έλεγε και ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά, σήμερα είναι χαρούμενος για το αποτέλεσμα, παραβλέποντας το πώς αυτό επετεύχθη.
Με τον ίδιο τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας, που σήμερα παρουσιάζει ως μεγάλη επιτυχία την έξοδο στις αγορές, τον Απρίλιο του 2014, όταν η Ελλάδα δανείστηκε από τις αγορές μετά από τέσσερα χρόνια, έλεγε ότι «πυροβολούμε τα πόδια μας», γιατί έτσι «δεν προχωρούμε σε διαγραφή χρέους και αυτό είναι πολιτικό έγκλημα». Όσο για τον Γ. Σταθάκη, αυτός τότε καλούσε την κυβέρνηση «να μη βγει η χώρα στις αγορές».
Τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα κάνουν πάρτι για τους λόγους που το 2014 κατήγγελλαν τον Αντώνη Σαμαρά. Παρομοίως και με την περίφημη «έξοδο από το μνημόνιο».
Σήμερα ο Τσίπρας επαναλαμβάνει όσα υποστήριζε ο Σαμαράς το 2014, ενώ εκείνος τότε έλεγε ότι από τα μνημόνια θα βγούμε, όταν θα καταργηθεί και ο τελευταίος μνημονιακός νόμος.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., τελικά, όχι μόνο δεν κατάργησε τους νόμους των προηγούμενων μνημονίων αλλά έφερε περίπου άλλους τόσους και συνεχίζει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, είτε από άποψη είτε από αδυναμία, δεν ασκεί αντιπολίτευση επί της ουσίας. Αναλώνεται συνήθως στα δευτερεύοντα και για πολλά ουσιώδη δεν λέει κουβέντα ή περιορίζεται σε μια άσκηση αντιπολίτευσης σχεδόν διεκπεραιωτική.
Είναι γεγονός ότι η πολιτική μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η πλήρης αποδοχή της πολιτικής των δανειστών φέρνει εκ των πραγμάτων τη ΝΔ σε δύσκολη θέση. Και κάπως έτσι η ΝΔ ακολουθεί την τακτική του «ώριμου φρούτου», αντιμετωπίζοντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. σαν φρούτο που θα πέσει μόνο του. Κάτι που βολεύει και το Μαξίμου, αφού εκ των πραγμάτων αφήνει όλες τις πρωτοβουλίες σε αυτούς.
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, με το αναμφισβήτητο ταλέντο της στο (μικρο)κομματικό παιχνίδι, είναι πολύ πιο δραστήρια από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η επιδίωξή της για τις επόμενες εκλογές είναι, φυσικά, να μη βγει η ΝΔ πρώτη, αλλά και αν βγει, να μην έχει αυτοδυναμία.
Για τον λόγο αυτό ενθαρρύνουν κάθε δημιουργία κόμματος στα δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τον Αντώναρο και την Παπακώστα μέχρι τους Μπαλτάκο, Καρατζαφέρη και Φαήλο Κρανιδιώτη.
Την ίδια ώρα, προσπαθούν να προσεγγίσουν και να δελεάσουν στελέχη της αυτοδιοίκησης (και όχι μόνο), από τον Απόστολο Τζιτζικώστα μέχρι τον Κώστα Μπακογιάννη, προκειμένου να αποδυναμώσουν τη ΝΔ στο πλαίσιο του στρατηγικού τους στόχου.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι ακόμα και αν τα εκλογικά ποσοστά της υποχωρήσουν, θα καταφέρει να πρωταγωνιστεί και το επόμενο διάστημα, αν προσεταιριστεί το Κίνημα Αλλαγής, όπως επιδιώκει, και αποδυναμώσει τη ΝΔ, απομονώνοντάς την ταυτόχρονα, ώστε να μείνει χωρίς επιλογή στρατηγικού συμμάχου, αν χρειαστεί να συμπράξει.
Το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού, πάντως, που ζητούσαν από παλιά οι δανειστές, παραμένει, με ένθερμους υποστηρικτές μερικούς από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες της χώρας. Ο Αλέξης Τσίπρας ως τώρα δεν ήθελε ούτε να το ακούει, αλλά για μετά τις εκλογές, αν τις χάσει, το αφήνει ανοιχτό.

Τα ελληνοτουρκικά είναι ένας μπελάς που η κυβέρνηση Τσίπρα πολύ θα ήθελε να μην τον είχε. Η στάση του Μαξίμου εξαρχής ήταν υπέρ της πολιτικής κατευνασμού, αλλά πλέον την έχουν φτάσει στα όριά της και χωρίς αποτέλεσμα.
Εάν ήταν δυνατόν ‒και στον βαθμό που μπορούν, το κάνουν‒ θα έκρυβαν όλες τις τουρκικές προκλήσεις «κάτω από το χαλί». Αλλά αυτές πληθαίνουν πλέον καθημερινά και δεν είναι εύκολο.
Η γραμμή, ωστόσο, παραμένει η «υποβάθμιση» των τουρκικών προκλήσεων και όσα περιστατικά γίνονται να μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Σχετικά με το μικρότερου μεγέθους πρόβλημα του Σκοπιανού, αν οι Κοτζιάς και Ντιμιτρόφ καταλήξουν σε μια λύση και η συμφωνία έρθει στην ελληνική Βουλή προς ψήφιση, εκεί μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα με τον Καμμένο, καθώς ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. θεωρεί ότι μόνη ελπίδα για να επιβιώσει πολιτικά το κόμμα του είναι να ταυτιστεί με τη μεγάλη συγκέντρωση που είχε γίνει για τη Μακεδονία, προσελκύοντας ψηφοφόρους από την «πατριωτική» δεξαμενή.
Ο Αλέξης Τσίπρας, το προηγούμενο διάστημα, όταν επιχειρούσε το επιθετικό φλερτ με την κεντροαριστερά, προσπάθησε, για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά και σκοπιμότητας, να αποστασιοποιηθεί από τον Πάνο Καμμένο, δίνοντας το σύνθημα για μια μίνι αποδόμησή του.
Μετά τα μηνύματα που του έστειλε όμως ο Καμμένος, καθώς και τη συζήτηση που έγινε μεταξύ τους διά ζώσης, ο Τσίπρας έκανε πίσω, φροντίζοντας να μαζέψει και τους υπόλοιπους. Άλλωστε, εκκρεμούν προμήθειες εξοπλιστικών πολλών εκατομμυρίων, τις οποίες θέλουν και οι δύο ηγεσίες, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ. Πρόκειται για τις προμήθειες για τις οποίες κατήγγελλαν τους προηγούμενους ότι είναι άχρηστες και γίνονται μόνο για τις μίζες.

Σήμερα, το κλίμα που διαμορφώνεται από πολιτικούς και ΜΜΕ, μετά την αύξηση της προκλητικότητας του Ερντογάν, είναι ιδανικό για να καλλιεργηθεί η ανάγκη αγοράς εξοπλιστικών, κι ας πρόκειται για μια χώρα στην οποία η φτωχοποίηση του λαού συνεχίζει να εξαπλώνεται ανησυχητικά.
Το σκηνικό μοιάζει με αυτό που είχε στηθεί και μετά τα Ίμια και οδήγησε σε ξέφρενες προμήθειες εξοπλιστικών και αμέτρητες μίζες, τις οποίες ακόμα ψάχνουμε στην Ελβετία και αλλού.
Στις σημαντικές ειδήσεις της εβδομάδας, παρ' ότι δεν σχολιάστηκε ιδιαιτέρως, ήταν και η έκτακτη κυβερνητική συνεδρίαση για «μέτρα στήριξης του Τύπου».
Η απόφαση που πήρε η κυβέρνηση ήταν για 10 εκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν εντός του 2018 στον Τύπο και μερικά εκατομμύρια ακόμα που θα δοθούν στα διαδικτυακά μέσα, «προκειμένου να προβληθούν οι πολιτικές των υπουργείων»!
Κυβερνητική οικονομική στήριξη με αντάλλαγμα πολιτική υποστήριξη διά της κρατικής διαφήμισης; Αυτό φαίνεται ότι είναι το σχέδιο της κυβέρνησης και δεν μοιάζει να επιθυμεί κανείς τους να κρατήσει τα προσχήματα ή να είναι έστω διακριτικός.
Δύσκολοι καιροί για ανεξάρτητα ΜΜΕ και μεγάλος ο πειρασμός για την εξουσία να αφήσει τα μέσα ελεύθερα χωρίς να τα ελέγχει.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

"Richard Flanagan: Σαν να πέταξες ένα δαμάσκηνο και να σου γύρισε ένας οπωρώνας" Από τον "Σελιδοδείκτη" του βιβλιοπωλείου "Πολιτεία"

...............................................................


Richard Flanagan: Σαν να πέταξες ένα δαμάσκηνο και να σου γύρισε ένας οπωρώνας

 

Flanagan RichardΠιστεύετε στην αγάπη;
Όχι, απάντησε εκείνη. Όχι, δεν πιστεύω. Είναι πάρα πολύ μικρή λέξη, δε νομίζετε; Έχω μια φίλη στο Φερν Τρι που διδάσκει πιάνο. Είναι πολύ ταλαντούχα. Εγώ είμαι εντελώς άμουση. Μια μέρα όμως μου είπε ότι κάθε δωμάτιο έχει μια νότα. Απλώς πρέπει να τη βρεις. Άρχισε να κελαηδάει πάνω κάτω. Και ξαφνικά μια νότα γύρισε σ’ εμάς, απλώς εξοστρακίστηκε στους τοίχους και στο πάτωμα, σηκώθηκε και γέμισε τον χώρο με έναν τέλειο ψίθυρο. Έναν τέλειο ήχο. Σαν να πέταξες ένα δαμάσκηνο και να σου γύρισε ένας οπωρώνας. Δεν θα το πιστεύατε: αυτά τα δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, μία νότα και ένα δωμάτιο, να βρίσκουν το ένα το άλλο. Ακουγόταν... σωστό. Γίνομαι γελοία; Νομίζετε πως αυτό εννοούμε με την αγάπη, κύριε Έβανς; Τη νότα που ξαναγυρίζει σ’ εσένα; Που σε βρίσκει ακόμα κι όταν δεν θέλεις να βρεθείς; Που μια μέρα βρίσκεις κάποιον –και όσα είναι– και είναι σαν να σου γυρίζει, δεν ξέρω πώς, σαν ψίθυρος τραγουδιστός; Που ταιριάζει. Που είναι όμορφο. Δεν εξηγώ καθόλου καλά τι θέλω να πω, έτσι δεν είναι; Δεν είμαι πολύ καλή με τις λέξεις. Αλλά αυτό ήμασταν ο Τζακ κι εγώ. Δεν γνωρίζαμε πραγματικά ο ένας τον άλλο. Δεν είμαι βέβαιη αν μου άρεσαν τα πάντα πάνω του. Υποθέτω πως κάποια πράγματα σ’ εμένα τον ενοχλούσαν. Όμως εγώ ήμουν εκείνο το δωμάτιο κι αυτός η νότα και τώρα χάθηκε. Και όλα είναι σιωπηλά.


Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

"Η υπερβατικότητα της «βλαχιάς»" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 21.04.2018)

..............................................................

Η υπερβατικότητα της «βλαχιάς»

 

Πέτρος Κωστόπουλος  
EUROKINISSI
«Εκανα μόνο καλό. Εγώ πιστεύω ότι ξεβλάχεψα σε μεγάλο βαθμό ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, το οποίο εκείνη τη στιγμή έψαχνε την Ευρώπη».
Πέτρος Κωστόπουλος, 2018 μ.Χ.
 
Σε αυτή τη δίκαιη δήλωση προέβη ο Πέτρος Κωστόπουλος πρόσφατα και μέχρι σήμερα το ελληνικό διαδίκτυο τον βρίζει σχεδόν σύσσωμο.
Ο ίδιος ο Κωστόπουλος δεν έχει κανένα ενδιαφέρον πια ως πρόσωπο. Σύμβολο μιας άλλης δεκαετίας, ξέβαψε μαζί με τον κώδικα αξιών που πλάσαρε.
Οχι μόνο γιατί όλοι οι κώδικες που διαφήμισε κατά καιρούς ηχούν κακόηχα και παράταιρα μέσα στην κρίση. Αλλά ταυτόχρονα γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να τους υπηρετήσει.
Στο πλαίσιο του ηδονιστικού ατομισμού που προέβαλε, ο μόνος που έχει δικαίωμα να μιλάει και να διαμορφώνει άποψη είναι ο επιτυχημένος.
Η φιγούρα ενός μεσήλικα αποτυχημένου επιχειρηματία, ταυτισμένου με πολιτικά κόμματα του 4%, μάλλον δεν θα έβρισκε χώρο στο χρηματιστήριο αξιών των περιοδικών του.
Σήμερα ο Πετράν υπάρχει για να νοσταλγεί. Αλλά προσοχή, δεν είναι ο Πετράν αυτός που νοσταλγεί το παρελθόν, είναι το παρελθόν αυτό που νοσταλγεί τον Πετράν.
Η αναφορά στη «βλαχιά» περιγράφει ακριβώς αυτό. Ετσι όπως διατυπώθηκε από τον λιγότερο βλάχο όλων μας, ουσιαστικά σημαίνει την καταγωγή ως ντροπή.
Φιλτραρισμένο όμως μέσα από κωστόπουλους καταλήγει να μεταμορφώνεται στην ντροπή ως καταγωγή. Γιατί τελικά στη γλώσσα των βρικολάκων τού λάιφσταϊλ η βλαχιά αποτελεί μια υπερβατική έννοια μακριά από οποιαδήποτε κυριολεξία. Σημαίνει ταυτόχρονα καταγωγή, συμπεριφορά, επιλογή, τρόπο ύπαρξης.
Μια αρνητική σημασία υποχρεωτικά θολή ώστε να έρχεται σε αντίθεση με το απολύτως συγκεκριμένο μέλλον του αυτοδημιούργητου χλεχλέ.
Φράγκα, γκόμενες, αιώνια νεότητα, αμερικάνικη γκλαμουριά και ευρωπαϊκή (;) φινέτσα. Αυτός ήταν ο μόνιμος ορίζοντας. Ο ορίζοντας και το μέλλον που ακυρώθηκαν συντριπτικά.
Και μαζί τους το παρελθόν της «βλαχιάς», η αφετηρία του αυτοδημιούργητου, η καρικατούρα που όσο μακριά της βρίσκεσαι τόσο πιο επιτυχημένος είσαι.
Η «βλαχιά» είναι λοιπόν ένας τρόπος με τον οποίο οι πετυχημένοι τού χθες κοιτούσαν το παρελθόν τους. Ενα παρελθόν που μαζί με το μέλλον τους ακυρώθηκε.
Η ρατσιστική λέξη «βλαχιά» φυσικά δεν έχει σχέση με τους ομιλούντες τη βλάχικη γλώσσα (αν και προφανώς κάθε φορά που χρησιμοποιείται τους καθιστά και αυτούς θύματα της υποτίμησής της) όπως επίσης δεν έχει σχέση με τη λαϊκότητα.
Περιγράφει ουσιαστικά την απόκλιση από τις συμπεριφορές και τα πρότυπα που τα περιοδικά του Κωστόπουλου επέβαλαν.
Μια αισθητικοποίηση του «εκσυχρονισμού» και της ρεμούλας πακεταρισμένα σε ατομική συσκευασία. Golden boys βαλκανικής κοπής, η απόλαυση ως υποχρέωση, το μόνιμο παρόν ως υπαρξιακή στύση.
Η φτηνή φαντασίωση ως (ακριβός, όπως τελικά αποδείχτηκε) ρεαλισμός.
Γιατί αν τελικά μιλάμε για βλαχιά (με τους όρους με τους οποίους ο Κωστόπουλος το περιγράφει) περιγράφουμε τη νίκη του ενστίκτου επί του πολιτισμού.
Αυτό είναι ακριβώς που καλλιέργησε το λάιφσταϊλ. Απενοχοποιώντας το ζωώδες, φορώντας του κουστούμι, περιγράφοντας τον σεξισμό ως αρρενωπότητα, τη λαιμαργία ως επιτυχία, την επίδειξη ως περιεχόμενο.
Κανονικοποιώντας το κακόγουστο και επιβάλλοντας το μαζικό ως υποχρέωση.
Προβάλλοντας τον μιμητισμό ως καλλιέργεια και την καλλιέργεια ως χαμένο χρόνο.
Στην πραγματικότητα λοιπόν ο Κωστόπουλος δεν κατάφερε να «ξεβλαχέψει» κανέναν (ούτε καν τον εαυτό του).
Απενοχοποίησε τη «βλαχιά» και την τοποθέτησε στα σαλόνια. Χωρίς κανένα κριτήριο πέραν του πλουτισμού και της επίδειξής του σε ένα μόνιμο παρόν χωρίς αντιθέσεις, που χωρούσε τα πάντα: μπουζούκια και μέγαρα, σούσι και βρόμικο, πούρα και κομπολόγια. Νούμερα και μηδενικά ταυτόχρονα.
Αγριοι νεόπλουτοι σε παραφορά μεγαλείου, μακριά από οτιδήποτε αυθεντικό. Πεινασμένοι για δάνειο μέλλον αρπαγμένο από τους γύρω τους.
Η Ευρώπη που έψαχναν οι οπαδοί του Κωστόπουλου – όπως ο ίδιος μας είπε στο μικρό απόσπασμα - είναι μια ανύπαρκτη ήπειρος.
Μια Νεφελοκοκκυγία της ηδονής, ταυτότητα μαζί και μεταμφίεση, μια ανήλικη Disneyland της υλικής καταξίωσης. Μια πόλη φτιαγμένη από παραμορφωτικούς καθρέφτες που κατέρρευσε με πάταγο.
Με μόνους πια κατοίκους τους γερασμένους κωστόπουλους που νοσταλγούν τους εαυτούς τους.


"ΘΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ" ποίημα του Άρη Αλεξάνδρου (1922 - 1978)

...........................................................





Άρης Αλεξάνδρου (1922 - 1978)










ΘΑ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ



Όσο ψηλά κι αν ανεβείς εδώ θα παραμένεις.
Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα

χαράζοντας γραμμές
εδώ θα επιμένεις δίχως βία
χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση
ποτέ στην περιφρόνηση
κι ας έχουν σήμερα τη δύναμη εκείνοι που οικοδομούνε ερημώσεις
κι ας βλέπεις φάλαγγες ανθρώπων να τραβάν συντεταγμένοι
για το ξυλουργείο
να δέχονται περήφανοι
την εκτόρνευσή τους
και να τοποθετούνται στα αυστηρά τετράγωνα
σαν πιόνια.
Εσύ θα επιμένεις σαν να μετράς το χρόνο με τις σειρές
των πετρωμάτων
σάμπως νάσουν σίγουρος πως θαρθεί μια μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ' οι επαγρυπνητές θα βγάλουν τις στολές

τους.
Εδώ μες στα χαλάσματα που τα σπείραν άλας
θέλεις δε θέλεις θα βαδίζεις
υπολογίζοντας την κλίση που θάχουν τα επίπεδα
θα επιμένεις πριονίζοντας τις πέτρες μοναχός σου
θέλεις δε θέλεις πρέπει ν' αποχτήσεις έναν δικό σου χώρο.

 

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

"Yannis Ioannou X 3" (https://yannis-ioannou.com)


..............................................................

                  
                  Yannis Ioannou X 3

 
                (https://yannis-ioannou.com)































Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

"O μύθος του Ισραήλ" έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης - ("Εφημερίδα τών Συντακτών", 21.04.2018)

...............................................................
 

O μύθος του Ισραήλ


 
 
έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης - ("Εφημερίδα τών Συντακτών",
Τα κόμικς είναι το αρχαιότερο είδος τέχνης, αν πάρουμε ως αρχή τις ζωγραφιές των σπηλαίων – αν και κάποιοι το αμφισβητούν, μπορούμε όμως με σιγουριά να τοποθετήσουμε τη γέννησή τους, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια π.Χ., στους τάφους των βασιλέων στην Αίγυπτο.
Ο σημερινός επισκέπτης μπορεί να διαπιστώσει, πέρα από τις νεκροπομπές, και μια κοινωνική κριτική, δηλαδή αυτό που κάνουν κατά κανόνα και τα κόμικς μέχρι τις μέρες μας, αλλά ακόμα δεν έχουν βρει την υποδοχή που τους αξίζει. Ονομάζεται 9η τέχνη, αλλά πουθενά στον κόσμο δεν έχει βρει την αντιμετώπιση που έχει βρει η 7η τέχνη, ο κινηματογράφος, ο οποίος έχει τις συστηματικές κριτικές του, τις αναλύσεις και τις θεωρίες του, ενώ τα κόμικς κατά κανόνα στηρίζονται στους δημιουργούς και στους αναγνώστες.
Οι ενδιάμεσοι, κριτικοί και θεωρητικοί, ή απουσιάζουν εντελώς ή είναι ελάχιστοι (κυρίως ιστορικοί και μελετητές). Και ενώ τα κόμικς έχουν πια κατακτήσει τον πλανήτη, οι δημιουργοί τους έχουν γίνει διεθνείς βεντέτες και οι πωλήσεις των άλμπουμ είναι όνειρο άπιαστο για τον όποιο συγγραφέα-μπεστσελερίστα (ο Μαντρέικ ο Μάγος είχε 90 εκατ. αναγνώστες, σε κάθε του επεισόδιο που αριθμούνται στα 450, από το 1934 που ξεκίνησε).
Τα κόμικς, όμως, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν· κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά και οι πωλήσεις τους είναι μεγαλύτερες από αυτές των βιβλίων. Ομως, όσο και αν έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες αριστουργήματα, απορρίπτονται από τους σοβαροφανείς συντηρητικούς κύκλους του κατεστημένου ως μη τέχνη.
Τα θεωρούν χυδαία και πορνογραφικά, ασεβή και βλάσφημα, περιθωριακά και ανατρεπτικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τις γελοιογραφίες, που είναι ένα καρέ του κόμικ. Συχνά τυχαίνει ο γελοιογράφος και ο κομίστας να είναι το ίδιο πρόσωπο.
Η γελοιογραφία δεν είναι στο περιθώριο. Και αυτό οφείλεται στα μεγάλα έντυπα που τη φιλοξενούν. Κατά την άποψή μου, υπάρχουν γελοιογράφοι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που η πολιτική τους σκέψη είναι πιο οξυδερκής από αυτήν των πολιτικών συντακτών. Και επιπλέον, έχουν και ένα άλλο προνόμιο. Είναι ταλαντούχοι ζωγράφοι. Και ο συνδυασμός ζωγραφιάς - κειμένου (ή καμιά φορά μόνο σκίτσο) μπορεί να περάσει ένα μήνυμα με την πρώτη ματιά.
Ενα ακόμα πλεονέκτημα σε σχέση με τους πολιτικούς αναλυτές: τη γελοιογραφία τη βλέπουν όλοι. Τα κείμενα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα διαβάζουν όλοι. Συχνά η γελοιογραφία παίζει ρόλο κυρίου άρθρου. Και γι’ αυτό δικαιωματικά γίνεται πρωτοσέλιδο.
Η επιτυχία μιας γελοιογραφίας μετριέται από την αρνητική επίδραση που έχει (αρκεί βέβαια να μη φτάνει στο έγκλημα ή στην προτροπή για έγκλημα). Αυτό σημαίνει πως οι άοπλες γραμμές του σκιτσογράφου βρήκαν τον στόχο τους και χτύπησαν διάνα. Και χαρήκαμε πολλοί εδώ από την «Εφ.Συν.» για τη μεγάλη επιτυχία του εκλεκτού συναδέλφου μας Μιχάλη Κουντούρη.
Δύο επιστολές της κυρίας πρέσβη του Ισραήλ, Ιρίτ Μπεν-Αμπα και ένα άρθρο του δημοσιογράφου κ. Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ, μόνο ως έπαινοι μπορούν να εκληφθούν. Και οι δύο επιστολογράφοι αναμασούν την τετριμμένη προπαγάνδα, ενός επιθετικού-κατακτητικού κράτους που θέλει να σβήσει από τον χάρτη την Παλαιστίνη και όχι να βρει μια ειρηνική λύση. Μια ματιά στους χάρτες της Παλαιστίνης από το 1948 μέχρι σήμερα αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο.
Το Ισραήλ συνέχεια επεκτείνεται και καταβροχθίζει τη γη των Παλαιστινίων. Είναι τυχαίο ότι το Ισραήλ δεν έχει ούτε Σύνταγμα ούτε σύνορα; Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, γιατί ήδη η απάντηση του διευθυντή της εφημερίδας, Νικόλα Βουλέλη, τεκμηριωμένη και έγκυρη, με καλύπτει πλήρως.
Αλλά έχω κάποια ερωτήματα: Το Ολοκαύτωμα ήταν μόνο για τους Εβραίους; Δεν υπήρχαν Σλάβοι, Τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, ακόμα και Γερμανοί ΑμεΑ; Υπάρχει κανένα μνημείο για όλα αυτά τα θύματα του Ολοκαυτώματος στο Ισραήλ;
Ή μήπως το Ολοκαύτωμα εργαλιοποιείται για να δικαιολογήσει το σκληρό και απάνθρωπο, εγκληματικό –στην κυριολεξία– απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων, όπως υποστηρίζει ο διαπρεπής ελληνιστής Πιερ-Βιντάλ Νακέ, Εβραίος ο ίδιος, μαζί με πολλούς άλλους Εβραίους, που στηρίζονται στην ιστορία και όχι στη μυθολογία, που είναι η ιδρυτική πράξη του κράτους του Ισραήλ.
Και για να στηριχθώ σε έναν άλλον επιφανή Εβραίο, τον καθηγητή Ιστορίας Σάλμο Σαντ: στο βιβλίο του «Η επινόηση ενός λαού» (αν θυμάμαι καλά, εκδόσεις «Πανδώρα») υποστηρίζει πως οι Εβραίοι δεν είναι λαός, είναι θρησκεία. Εξ ου και η ποικιλία των λαών που έχει αποικίσει το Ισραήλ. Ποτέ δεν υπήρξε καμιά διασπορά. Οι κατακτητές Ρωμαίοι μόνο σκλάβους πήραν κατά την τότε συνήθεια των πολέμων. Οι υπόλοιποι Ιουδαίοι παρέμειναν στη γη τους και απόγονοί τους είναι οι σημερινοί Παλαιστίνιοι με άλλη θρησκεία (μουσουλμάνοι - χριστιανοί). Ο διωγμός των Εβραίων επί Χίτλερ δεν ήταν κάτι καινούργιο για την Ευρώπη.
Είχαν προηγηθεί εκατοντάδες αιματηρά πογκρόμ σε όλες τις χριστιανικές χώρες. Και η 6η Οικουμενική Σύνοδος (681) απαγόρευε στους Χριστιανούς κάθε επαφή με τους Εβραίους. Αντίθετα το Ισλάμ δέχθηκε τους εκδιωχθέντες Εβραίους της Ισπανίας στη Θεσσαλονίκη. Από αυτήν την άποψη όλοι είμαστε Εβραίοι, αλλά όχι επικίνδυνοι ακροδεξιοί όπως είναι σήμερα η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ, παράγοντας πολέμου και αστάθειας για όλη την περιοχή.
ΥΓ.: Θέλω να εξάρω το θάρρος του εξαίρετου συναδέλφου Δημήτρη Ψαρρά για τον δημόσιο διάλογο που άνοιξε για τα εσωτερικά προβλήματα της εφημερίδας. Αυτό πιστεύω θα ανεβάσει το επίπεδο της εφημερίδας και θα συμβάλει στον προβληματισμό των εργοδοτών-αναγνωστών μας. Ολα ελεύθερα και ανοιχτά. Και αυτό θα είναι κάτι καινούργιο για τον ελληνικό Τύπο.

KATICA & CSABA ILLÉNYI Page turning Hungarian Dance No. 5 / "Υπονομευτές της σοβαροφάνειας..." (youtube, 16 Φεβ 2015)

...............................................................

 

KATICA & CSABA ILLÉNYI Page turning Hungarian Dance No. 5

Katica Illényi & Csaba Illényi 

Brahms: Hungarian Dance No. 5 

Győr Philharmonic Orchestra Conductor: István Silló

 (youtube, 16 Φεβ 2015)



"Μιλιταρισμός, πολεμοκάπηλοι και τρωκτικά" έγραψε ο Τάσος Τσακίρογλου ("Eφημερίδα των Συντακτών", 20.04.2018)

..............................................................
 

Μιλιταρισμός, πολεμοκάπηλοι και τρωκτικά


 
EUROKINISSI/ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΡΗ
Η αναμόχλευση τα τελευταία χρόνια των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων και η προσπάθεια να επιλυθούν σε μια συγκυρία κατά την οποία η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής ταράσσεται από πολεμικές αναφλέξεις και σεισμικές δονήσεις, αλλά και τα Βαλκάνια πορεύονται σ’ ένα εύθραυστο περιβάλλον, έχει προκαλέσει μια εθνικιστική έξαψη, η οποία δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό.
Μετά τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, έστω μειωμένης έκτασης και έντασης σε σχέση με το παρελθόν, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί από εθνικιστικούς κύκλους ένα κλίμα ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, κυρίως με αφορμή την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας.
Συγκεκριμένη μερίδα του Τύπου, με ακραίους τίτλους και εμπρηστική φρασεολογία, αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί, καθημερινά «κάνουν πόλεμο» και υποδαυλίζουν τα μίση και τα πάθη.
Στη χορεία των εθνικιστικών, ακροδεξιών, αλλά και γραφικών εντύπων («Ελεύθερη Ωρα», «Εστία», «Μακελειό» κ.λπ.), προστέθηκαν εσχάτως και τα «Νέα» του κ. Μαρινάκη, ακόμα και με «έγκριτους» δημοσιογράφους.
Οπως για παράδειγμα ο Γεώργιος Μαλούχος, ο οποίος στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, σε άρθρο με τίτλο «Οι νίκες και οι ήττες της Ελλάδας», συμπεραίνει με κάθε σοβαρότητα πως «είναι πασιφανές ότι η Ελλάδα σύντομα θα κληθεί να υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την κυριαρχία της» και προσθέτει ότι «το περιστατικό στη Ρω [προειδοποιητικά πυρά εναντίον τουρκικού ελικοπτέρου] δείχνει ότι η χώρα έχει αντιληφθεί επιτέλους την πραγματικότητα και ετοιμάζεται να απαντήσει». Κατά τον συγγραφέα, η «προετοιμασία για σύγκρουση» σημαίνει:
Πρώτον, στρατιωτική επάρκεια, την οποία εκτιμά ότι η Ελλάδα διαθέτει παρά την οκταετή λιτότητα.
Δεύτερον, διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες, όπως λέει, «ελέω Ερντογάν βρίσκονται στο καλύτερο σημείο τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Μάλιστα επαναφέρει το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», λέγοντας ότι όποτε απομακρυνθήκαμε απ’ αυτήν, οδηγηθήκαμε σε ήττες.
Και τρίτον, αποφασιστικότητα και έλλειψη φόβου, τα οποία το περιστατικό της Ρω έδειξε –κατά την άποψη του συντάκτη– ότι επίσης διαθέτει η Ελλάδα.
Ωραία λοιπόν! Η συλλογιστική είναι απλή, αν και όχι και πολύ φρέσκια. «Η Ελλάδα είναι ισχυρή, έχει άψογες συμμαχίες, η συγκυρία είναι ευνοϊκή (αφού ο Ερντογάν είναι απομονωμένος) και δεν μας λείπει και η αποφασιστικότητα, όπως έδειξε η Ρω». Ας ντυθούμε λοιπόν στα χακί!
Το «μαύρο μέτωπο» φασιστών, εθνικιστών, ακροδεξιών, ιεραρχών και μέρους των δικαστών συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τον μιλιταρισμό και τους προαγωγούς του. Ξαφνικά οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες γέμισαν και πάλι με «στρατιωτικούς αναλυτές», πρώην στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (βλ. απόστρατους), πρώην και νυν πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, μεσάζοντες οπλικών συστημάτων και γνωστά τρωκτικά της περιόδου του «εκσυγχρονισμού» και της «ισχυρής Ελλάδας».
Για να μην ξεχνιόμαστε, οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» είναι αυτοί που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα. Τα αεροσκάφη, οι φρεγάτες και τα άρματά τους (και οι αναγκαίες μίζες) συνέβαλαν ώστε να βουλιάξει οικονομικά η χώρα και να πλουτίσουν οι κάθε είδους «πατριώτες», οι οποίοι έσπευσαν να πάνε τα λεφτά τους στο εξωτερικό πριν ή κατά τη διάρκεια του «οικονομικού πολέμου».
Η αντίσταση στο «μαύρο μέτωπο» και τις μαύρες προοπτικές περιλαμβάνει –εκτός των άλλων– και την αντίσταση στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο και, κυρίως, στους πολεμοκάπηλους και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.